Blog'daki konu bütünlüğünün dışına çıktığımın farkındayım; ama bana çok şaşırdığım ve bu yazıyı yazmama sebep olan bir şeyi sizinle paylaşmak istedim. Geçen gün bir mobilya mağazasının önünden geçerken Kadınlar Günü’ne özel köşe takımlarında indirim yazısını görünce önce yanlış okudum sandım ve dönüp tekrar dikkatlice okudum. Evet 8 Mart’ta kadınlarınızı üzmezsek 3 taksit atlatarak bir köşe takımına sahip olabilirmişiz. ‘’Bu yazıyı bunun için mi yazdı?’’ diyeceksiniz. Hayir! ne olduğunun çok da sorgulamadan 'saçma' diyip geçtim. Yazıyı akşam ki pırlanta reklamından sonra yazdım. Yani aynı mantık. Kadınlar gününde onlara ne kadar değerli olduğunu hatırlatalım ve onlara şahane bir pırlanta yüzük alalım.
Bunu da görünce kafama takıldı benim köşe takımını haziranda ödememi ya da pırlanta almamı sağlayan sebebin ne olduğunu acaba bu insanlar biliyorlar mi; ya da bilseler bunu yaparlar mi? Şimdi gelelim esas meseleye. 1800 lerin ortası Newyork’ta bir dokuma fabrikadayız. Sanayileşme yarışında sadece paranın önemli olduğu bir dönem. Fabrikalarda büyük güçlükle iş bulabilmiş herkesin insandan çok makine gibi çalıştığı bir dönem. İşte bu dönemde kadınlar biraz daha makine gibi çalışıyorlar; yani sadece kadın oldukları için erkeklerden çok daha fazla mesai yapıp çok daha az para alıyorlar; özlük haklarından bahsetmekse ne mümkün. Bu adaletsizliğe karşı koymak isteyen işçiler fabrikada grev yapıyor. Yani is bırakıyor; çünkü onların çocuk bakmaktan, bulaşık yıkamaktan, kocalarına eş olmaktan başka görevleri de var. Bu durum karşısında kadınların sesine kulak vermeyen patron da eylemcileri fabrikaya kilitliyor. O gün içeride çıkan yangında çoğu kadın 129 işçi yanarak can veriyor. Tarih 8 mart 1857 .O günden sonra her 8 martta sadece emeklerinin karşılığını istedikleri için yanan kadınlar anılır.
Aslında bizim ülkemizdeki bu durum şaşılacak bir durum değil elbette. Her sabah yeni bir kadının öldürüldüğü, yine insanlarının emeklerinin karşılığını alamadığı yeni bir güne uyanıyoruz. Bu sebeple tabiidir ki biz bugün yanmayalım diye bundan 156 yıl önce yanan kadınları anmayacağız. Yine köşe takımında 3 ay taksit atlatıp kadınlarımıza yüzükler hediye edip vicdanlarımızı temizleyeceğiz. Hayır! Bu yazıyı; biz bunu yapmayalım insanlık tarihi için bu kadar önemli bir günü; hediyeleşme günü haline getirmeyelim diye yazdım bu yazıyı. Sözlerimi burada noktalarken; son olarak şunu söylüyorum. 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’müz Kutlu Olsun…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder